เฮ้อ

วันนี้กูขอระบายความในใจให้พวกมึงฟังอีกนะ

เนื่องจากกูเก็บไว้ไม่ไหวจริงๆ

...ในชีวิตกูไม่เคยรักใครเท่านี้เลย กูคิดว่าคนนี้แหละใช่

แล้ว

แต่ว่ามันก็มาพร้อมกับคำว่า "สายไป" ฮ่ะๆๆ

นึกแล้วยังสมเพชตัวเองไม่หาย

เมื่อก่อนตอนที่มีเค้าอยู่ กูไม่เคยสนใจใยดี

คิดว่าเค้าเป็นของตาย ไม่รักษาไว้

ถึงเวลาก็ทิ้งเค้าไป โดยไม่ได้รู้เลยว่าเค้านั้น

ต้องทรทุกข์ทรมานแค่ไหน

...ตลอดเวลาที่ทิ้งเค้าไปนั้น กูก็ยังเห็นแก่ตัว

คิดอยู่เสมอว่า เค้ายังอยู่กับกูเสมอ

แต่พอถึงวันที่ต้องเสียเค้าไป มันทำให้กุได้รู้ว่า

กู คนที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี คิดว่าตัวเองเก่ง

อยุ่ตลอดมา ก็คือคนที่ เห็นแก่ตัวคนนึง

ที่พอเมื่อเค้าจะไป แล้วก็ไม่อยากให้เค้าไป

ยังคิดว่าเค้าคือของๆเราอยู่

มันทำให้กูได้รู้เลยว่า ที่กูเคยทำเค้าไว้นั้นมันเป็นยังไง

วันนี้มันได้ย้อนกลับมาหากูหมดแล้ว

จะเรียกว่าเป็นกรรมตามทันก็ได้ เหอะๆๆ

...เค้ายังรักกูอยู่ อันนี้กูรู้ แต่ที่เค้าไม่กลับมาหากูก็เพราะ

สิ่งที่กูเคยทำไว้ในอดีตนั่นเอง เพราะว่าเค้าไม่อยากเจ็บ

แบบเดิมอีกแล้ว แต่กูก็ยังไม่เลิกหวังว่าสักวันเค้าจะกลับ

มา

จนกูตัดสินใจได้ว่า แม้เค้าจะไม่เืลือกกู กูก็จะรอเค้า

จนถึงวันที่เค้าคิดว่า คนนั้นแหละใช่ และเค้ามีความสุข

ถึงวันนั้นกูก็คงมีความสุขด้วย

...เค้าทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อกูสารพัด ตอนนี้คงถึงเวลา

ที่เค้าต้องคิดถึงเรื่องตัวเอง และกูคิดถึงเรื่องเค้าบ้างแล้ว

ตอนนี้กูคิดว่าแค่ขอให้เค้ามีีความสุขก็พอแล้ว

กูคงขออะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ

เพราะถ้ากูยังจะเอาอีก กูก็คงไม่ต่างอะไรกับ

คนที่กูเคยว่าเค้าว่า เห็นแก่ตัว นั่นแหละ

...แต่พวกมึงรุ้มั้ย ว่ากูไม่เคยคิดเลยว่ากูจะรักใครได้มาก

เท่านี้มาก่อน มันก็อาจจะเป็นเพราะว่า เมื่อเราได้เีสีย

อะไรไปแล้วเราจึงเห็นค่ามันก็ได้

...กุก็ไม่รู้จะบอกยังไงให้เค้าเชื่อใจกูว่าจะไม่ทำให้เสียใจ

กูคงไม่พูดคำว่าสัญญาเพราะมันก้คือคำพูด

แต่ก็อยากให้เค้ารู้ไว้จริงๆ

ว่าที่ผ่านมานี้มันก็ทำให้กูได้รู้ซะละเกินว่า

เค้านั้นสำคัญกับกูมากขนาดไหน

ชีวิตนี้กูคงหาคนอย่างนี้อีกไม่ได้แล้ว




กุก็อยากบอกพวกมึงว่า อย่าทิ้งโอกาสรอบๆตัวมึงนะ

เพราะอาจจะต้องเสียใจเหมือนอย่างกู

มองให้เห็นซะว่ามันสำคัญกับมึงแค่ไหน

อย่าปล่อยให้มันหลุดลอยไป...




และสิ่งสุดท้ายที่กูอยากบอกก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่า

คำว่า


"ขอโทษ" และ "ขอบคุณ" นะ

มิ้นท์.....................รักตลอดไป

เอาน่า ..

พรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้
สู้เว้ย ไอ้ป๋า

:)

ทุกสิ่งทุกอย่างมันยังคงเหมือนเดิมอย่างเมื่อวันวาน.....

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป.....

คือ "ความรัก"

มันไม่ได้น้อยลง หรือ หายไป

มันมีแต่

"เพิ่มขึ้น" และ "คงอยู่ตลอดไป" ต่างหาก

ST WT F U...^^

ในวันนี้ มิ้นท์ได้โทรมาบอกกูว่า เค้าจะเป็นแฟนกับคนที่เค้าเลือก

แล้วบอกให้กูไม่ต้องรอ

กูก็บอกเค้าไปว่าเลือกดีแล้วเหรอ

สามเดือนเองนะ มันพิสูจน์ได้แล้วเหรอ

ทั้งที่ตอนกูตั้งปีนึง

แล้วก็คิดว่า เค้ามาบอกกูเพราะว่า

เค้าไม่ีต้องการให้กูรอ

แล้วก็คิดว่า เค้าต้องการให้กูมีความสุข

โดยการที่เค้ายอมเสียความสุขของตัวเอง

แล้วกูก็บอกเค้าว่า

เค้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนะ

กูเสียใจที่มองเค้าผิดมาตลอด

และกูจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองตลอดชีวิต

ที่ทำให้เค้าเปลี่ยนไปขนาดนี้

...แต่หารู้ไม่ว่า

ทั้งหมดนี่คือความเห็นแก่ตัวของกูเอง

ความที่กูยังยอมรับความจริงไม่ได้

เลยทำให้กูโทษเค้าว่าเค้าเปลี่ยนไป

ว่าเค้าไม่เหมือนเดิม

เค้าไม่มีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือก เค้าต้องการเสียสละเพื่อกู

แต่วันนี้กูได้รู้แล้วว่าเค้ามีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือก

เค้าไม่ได้ทำอะไรเพื่อกูทั้งนั้น

แค่ที่ผ่านมากูหลอกตัวเองเรื่อยมา

กูก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไร หรือ ทำไม

ที่มันทำให้กูัรักเค้ามากขนาดนี้

จนกูไม่สามารถควบคุมความคิด และการกระทำของตัวเองได้

จนมาวันนี้กูถึงได้รู้แล้วว่าตัวเองเลวขนาดไหน

ที่คิดเข้าข้างตัวเองและแสดงความเห้นแก่ตัวออกมา

...เนี่ยเหรอคนที่สมควรจะได้เค้ามา เนี่ยเหรอคนที่ดีสำหรับเค้า

เพราะฉะนั้น ที่มันเป็นอย่างนี้ก็ถูกต้องแล้ว

คนเลวๆอย่างกู ก็ไม่สมควรได้เค้ามาครอบครองหรอก

วันนี้กูได้รู้ตัวเองจริงๆ

สิ่งที่กูทำได้ก็คงมีเพียง

ขอให้เค้ามีความสุขให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

และขอให้สิ่งที่เค้าเลือกเป็นสิ่งทีุ่ถูกต้องที่สุด

อย่าเป็นเหมือนตอนที่เลือกกูเลย...

ขอให้เค้ามีความสุขที่แท้จริงซะที...



...แต่อีกสิ่งนึงที่กูได้รู้ก็คือ หัวใจของตัวเอง

ว่ากู รัก เค้าแบบหมดหัวใจเลยจริงๆ




ขอบคุณนะ..........มิ้นท์

กูก็คงทำได้แค่...

ฝากท้องฟ้า...

ฝากสายน้ำ...

ฝากผืนดิน...

ฝากสายลม...

ฝากใบไม้ใบหญ้า...

ฝากก้อนเมฆ...

ฝากแมลง...

ฝากต้นไม่ใหญ่...

ฝากภูเขาสูง...

ฝากดวงดาว...

ฝากก้อนหิน...

ฝากอากาศ...

ฝากสายฟ้า...

ฝากนก...

ฝากปลา...

ฝากสิ่งศักดิ์สิทธิ์...

ทั้งหลาย...

ให้ช่วยปกป้องคุ้มครองเค้า จากสิ่งอันตรายทั้งหลายด้วย...

และที่สำคัญ...

ขอฝากคนที่ได้เข้ามาอ่านข้อความนี้...

ให้ช่วยปกป้องดูแลเค้าด้วย...

ขอบคุณนะ...

กูก็คงทำได้เท่านี้...

จากวันนั้นจนวันนี้ผ่านมาก็หลายวันแล้ว


ทำไมความรู้สึกมันยังคงเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย


คนเราควรทำอย่างไร เมื่อไม่รู้ว่าควรเดินไปในเส้นทางไหน...


...อยากให้ทุกอย่างคือความฝัน...

แค่กูได้เห็นรูปเค้า กูก็ห้ามตัวเองไม่ให้้ร้องไห้ ไม่ได้แล้ว


กูเป็นอะไรไปวะมึง...ทำไมกูห้ามตัวเองไม่ได้


นี่กูต้องเริ่มใหม่อีกแล้วใช่มั้ยวะ.....

มันคืออะไรวะ ความรู้สึกของกูในตอนนี้...

แม้แต่ตัวกูเองก็ยังไม่เข้าใจ...

ทำไมมันต้องมารวมกันที่กูด้วย...

ทำไมกูห้ามมันไม่ได้...

เฮ่อ...

ต้องเป็นอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่วะ...

มันทรมานเหลือเกินว่ะ...

คงไม่ผิดใช่มั้ยวะ ถ้ากูเลือกที่จะ "รอ"

เพราะว่ากูเลือกแล้ว กูก็ต้องมั่นใจในคำตอบของกู

ถูกมั้ยวะ ถึงแม้ผลลัพธ์ที่ได้มันจะผิดหวังก็ตาม

กูก็ขอเต็มที่กับคำตอบของกูละกัน...

เพราะทางที่กูเลือกมันทำให้กู มีความสุขที่สุดแล้ว...

^^

สู้ๆโว้ย...แม็ก